Nektari i vulosur i Xhennetit

Vizitor · 1 Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:19

Vizitor

First topic message reminder :

Nektari i vulosur i Xhennetit

SAFIJJURRAHMAN EL-MUBAREKFURI

N E K T A R I

I V U L O S U R

I XH E N N E T I T

STUDIM I JETËSHKRIMIT TË RESULULLAHUT

FJALA E PROFESOR ALI EL- HAREKANIT, SEKRETARIT TË PËRGJITHSHËM TË LIGËS BOTËRORE ISLAME, (RABITËS)

Falënderimi i qoftë Allahut Y, Sunduesit të botëve, Krijuesit të qiejve
dhe të tokës, Dhuruesit të territ dhe të dritës, salavati e selami i
Allahut Y qofshin mbi Muhammedin e, i cili është vulë e të gjithë
Pejgamberëve, që ka ditur të gëzojë dhe të paralajmërojë, të premtojë
dhe të kërcënojë. Allahu e ka nxjerrë njerëzimin me të nga errësira në
dritë dhe e ka shpënë në rrugën e drejtë, sirati mustekim, në rrugën e
Zotit të gjithçkaje që ekziston në qiej dhe në tokë.

A nuk po i kthehet, pra, çdo gjë Allahut?!

Kur Allahu i Lartmadhëruar e ka pajisur Pejgamberin e me shef’at
dhe i ka caktuar pozitë të veçantë ndër Pejgamberët, i ka porositur
muslimanët që ta duan atë dhe i ka bërë të dashur pasue-sit e tij. Ai
ka thënë: "Thuaju (o Muhammed!): "Nëse e doni All-llahun, atëherë ejani
pas meje, që All-llahu t’ju dojë dhe t’ju falë mëkatet..." (Ali Imran,
31)

Këto Fjalë të Allahut janë porosi për muslimanët që me tërë qenien e vet të përpiqen dhe ta duan Resulullahun e.

Arsyet për ta dashur vazhdimisht Resulullahun e shtohen shumëfish
nga dita në ditë, e ato gjenden në personalitetin, në karakterin dhe në
veprën e tij.

Andaj, që nga fillet e para të Islamit, muslimanët fuqishëm qenë
mishëruar me Resulullahun e, e imituan atë dhe çdo herë theksuan vlerat
dhe virtytet e tij, andaj filluan edhe të shkruajnë rrugën e jetës së
tij - "Siretu Resulullah e".

Jetëshkrimi i shkëlqyeshëm i Pejgamberit e bazohet në fjalët, në
veprat dhe në karakterin e tij shembullor. Aishja r.a. ka thënë:
"Sjellja e tij është sipas Kur’anit", ndërsa Kur’ani është Libri i
Alla-hut Y, Fjala e Tij universale, prandaj, kush sillet kështu, do të
jetë njeriu më i mirë, personaliteti më i formuar dhe ndër krijesat më
të dashura të Allahut Y.

Edhe sot muslimanët i bashkon dashuria e madhe dhe e pakufishme
ndaj Pejgamberit e. Pra, kush e do atë (Pejgamberin e), edhe lexon edhe
shkruan për të.

Kështu lindi ideja që të mbahet Kongresi i Parë Islam kushtuar
studimit të jetës, të punës dhe të veprës së ndershme të Resulul-lahut
e.

Ky kongres u mbajt në Pakistan në vitin 1396 h. Liga islame –
Rabita – dha shpërblime në të holla me vlerë prej 150 mijë rijalësh
sauditë për pesë veprat më të mira mbi jetëshkrimin e Resulullahut e me
këto parakushte:

1. që studimi të jetë i plotë dhe t’i përfshijë saktësisht ngjarjet historike sipas rendit kronologjik;

2. të jetë origjinal dhe i pabotuar më parë;

3. që autori të numërojë të gjitha veprat klasike, me të cilat është shërbyer;

4. që autori të shkruajë posaçërisht autobiografinë e vet të plotë,
me kualifikim profesional dhe të përmendë punimet e veta shkencore ose
veprat e botuara, nëse ka;

5. që studimi të jetë i shkruar qartë ose i shtypur;

6. të jetë i shkruar në gjuhën arabe ose në ndonjë gjuhë të gjallë;

7. studimi do të pranohet nga fillimi i muajit rebiul th-thani 1396 h. gjer në fillim të muajit muharrem të vitit 1397 h.;

8. studimi do t’i dorëzohet Sekretariatit të Përgjithshëm të
Rabitës Islame në Mekë, në zarf të vulosur, që do të regjistrohet nën
numrin e veçantë serik;

9. punimet do t’i kontrollojë komisioni i posaçëm profesional, i përbërë nga dijetarët e kësaj fushe.

Kjo proklamatë ka qenë stimulim që në konkurs të marrin pjesë të
gjithë ata të cilëve Allahu Y u ka dhuruar dashuri ndaj Resulu-llahut e
dhe që e kanë studiuar personalitetin, punën dhe veprën e tij, e veç
kësaj kanë pasur prirje për të shkruar.

Në selinë e Rabitës filluan të arrijnë punime të shkruara në gjuhën arabe, urde dhe në gjuhë të tjera.

Në konkurs arritën 171 punime, prej të cilave: 84 studime në gjuhën
arabe, 64 në gjuhën urde, 21 në gjuhën angleze, një në gjuhën franceze
dhe një në gjuhën hamite (afrikane).

Komisioni profesional, pas leximit dhe shqyrtimit të të gjitha
punimeve, zgjodhi pesë më të mirat, autorët e të cilave u shpërblyen.

Këta janë:

1. Fitues i shpërblimit të parë, profesor Safijju-r-Rahman
El-Mubarekfuri, ligjërues në UniversitetinSelefik në Indi.Vlera e
shpërblimit ishte 50 mijë r.s.;

2. Fitues i shpërblimit të dytë, dr. Mexhid Ali Kani nga
Universiteti Krahinor Islamik Nju Dehli të Indisë. Vlera e shpërblimit
40 mijë r.s.;

3. Fitues i shpërblimit të tretë, dr. Nusajr Ahmed Nasiri, rektor i Universitetit Islamik në Pakistan. Vlera 30 mijë r.s.;

4. Fitues i shpërblimit të katërt, profesor Hamid Mahmud Mensur Lemudi nga Egjipti. Vlera 20 mijë r.s.;

5. Fitues i shpërblimit të pestë, profesor Abdusselam Hashim Hafëzi nga Medina, Arabia Saudite, vlera e shpërblimit 10 mijë r.s.

Rabita shpalli emrat e fituesve në Konferencën e Parë Aziatike në
Karaçi, që u mbajt në muajin shaban të vitit 1398 h. dhe për këtë e
informoi mbarë opinionin islam.

Kjo ngjarje u shënua në Mekë në solemnitetin e organizuar nga Emir
Saud b. Abdul-Muhsin b. Abdul-Azizi, zëvendësmëkëmbës i qarkut të
Mekës, më 12 rebiul-evvel 1399 h.

Sekretariati i Rabitës, në këtë solemnitet, bëri të ditur se do
t’i botojë studimet e shpërblyera në disa gjuhë botërore. Sipas kësaj,
lexuesit të nderuar i ofrojmë veprën që ka fituar shpërblimin e parë,
të autorit shejh Safijju-R-Rahman El-Mubarekfuri, profesor në
Universitetin Selefik në Indi. Do të botohen edhe veprat e tjera të
shpërblyera, duke lutur Allahun e Lartësuar që t’i pranojë veprat tona,
të kryera posaçërisht në emër të Tij. Allahu Y është Sundues i mirë dhe
Ndihmës i mirë.

Salavati dhe selami qofshin mbi Resulullahun e, familjen e tij, as’habët e tij dhe ithtarët e tij.
_________________

Vizitor · 16 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:44

Vizitor

Etika e arabëve

Nuk mund të themi se arabët e periudhës paraislamike nuk kanë pasur
disa norma elementare të sjelljes, veprime të turpshme dhe situata të
cilat nuk mund t’i pranojë dot as mendja e shëndoshë e as natyra e vetë
njeriut, por, nga ana tjetër, kanë pasur edhe vlera shumë të çmueshme,
me të cilat edhe ne sot do të mburreshim dhe do të befasoheshim. Vlen
t’i përmendim:

1. Kerem - nderi dhe fisnikëria me çka garonin mes tyre dhe i
ndihmonin njëri-tjetrit. Gati gjysma e krijimtarisë poetike
paraisla-mike - në kvtë fushë kanë qenë mjeshtër të talentuar - i është
dedi-kuar kësaj vije të karakterit të tyre. Të marrim një shembull;
paprit-mas arrin një mysafir, është dimër, vit urie. Shtëpiakut përveç
një deveje, e cila ishte shpëtim për tërë familjen, nuk i rastis asgjë
në shtëpi. Për të treguar mikpritje dhe për ta ruajtur nderin familjar,
nikoqiri çohet dhe për hir të tij ther të vetmen deve, ndez zjarrin dhe
përgatit gosti të begatshme për nder të mysafirit. Në trajtë të keremit
arab numërohet edhe pjesëmarrja e drejtpërdrejtë në pajtimin e
familjeve dhe në qetësimin e gjakderdhjes. Njeriu dinte që në interes
të paqes, të merrte barrën e huaj për të paguar dëm-shpërblimin, vlerën
e gjakut, vetëm për të qetësuar situatën në momentin e dhënë. Ka qenë
me rëndësi të ndërpritej gjakderdhja, e cila do të kishte pasoja brez
pas brezi, dhe të shpëtohej njeriu.

Shpeshherë në kaside e lavdëronin veten, por dinin t’i lavdëronin
edhe të tjerët, madje edhe sundimtarët dhe kryeparët e huaj, nëse e
meritonin këtë. Arabi e nderonte mysafirin duke i ofruar verë, pa çka
nuk mund të flitej për nderin. Prandaj, përdorimi i verës ka qenë
fuqishëm i lidhur për kerem, për çka edhe i kanë thurur lavdi në
poezitë e tyre. Arabët vetë hardhinë e rrushit e quanin "hardhia e
nderit", kurse verën "e bija e nderit". Ndër cilësitë fisnike të
arabë-ve numërohej edhe bixhozi. Mendonin se bixhozi është rrugë,
përka-tësisht, mjet i shoqërimit, ku fituesi do të shprehë bujarinë dhe
mirësinë e vet, sepse nga fitimi do të ushqejë të varfërit. Vera
për-mendet në shumë vende në Kur’ani-kerim, e krahas saj edhe bixhozi.
Allahu i Lartë thotë:

"Të pyesin ty për verë dhe bixhoz. Thuaju: "Ato ju sjellin dëme të
mëdha, por edhe dobi për njerëzit, mirëpo, dëmi është më i madh se
dobia." (El-Bekare: 219).

2. Në mirësjelljen e arabëve bën pjesë edhe respektimi i
marrëveshjes. Për ta marrëveshja kishte rëndësinë e aktit fetar, së
cilës i përmbaheshin me besnikëri, në interes të saj kanë qenë në
gjendje t’i flijojnë fëmijët e vet dhe të shkatërrojnë shtëpinë. Për
këtë na flet tregimi i Hani b. Mes’ud Shejbanit, Samuel b. Adit dhe
Haxhib b. Temimiut. Rrallë, shumë rrallë ndodhte që të prishej
marrëveshja.

3. Kulti i personalitetit rezultonte me dëbimin e çfarëdo përuljeje
dhe shtypjeje. Nga kjo rrjedh se e shprehnin me ëndje trimërinë, por
edhe xhelozinë, prandaj reagonin shumë shpejt në situatat përkatëse.
Ata nuk donin të dëgjonin fjalë që aludonin sado pak tur-pin dhe
padrejtësinë, e të mos kërcej e t’i përvisheshin shpatës dhe shtizës,
nëse duhej edhe në luftë, duke mos llogaritur se edhe vetë
rrezikoheshin në këtë rrugë.

4. Ata e çmonin traditën e betimit. Nëse betoheshin për diçka,
atëherë e përmbushnin atë, sepse kjo i përkiste nderit dhe famës së
tyre, ndonëse viheshin në situatë kritike dhe të rrezikshme.

5. Në virtytet etike të tyre numërohej edhe butësia dhe sjellja
fisnike. Këtë e kanë thurur në vargje, edhe pse, nga ana tjetër, këtij
virtyti i kundërvihej trimëria dhe nxitimi i veprimit luftarak.
Megjithatë, ky virtyt ishte i rrallë në mesin e tyre.

6. Naiviteti beduin dhe mospërlyerja e tij me qytetërimin dhe me
intriga të tjera, ka ngjallur tek arabët sinqeritetin, besnikërinë dhe
ruajtjen nga tradhtia dhe nga shpifja.

Nga e tërë kjo që u përmend për arabët, me gjithë karakteristikat
e tyre pozitive e të tjera, të cilave kur t’i shtohet pozita
gjeografike dhe strategjike e Arabisë në raport me tërë botën, do të
shohim se të gjitha këto kanë qenë shkak që arabët të zgjidhen si
popull për të mbartur barrën e rëndë të Shpalljes, dërguar mbarë
njerëzimit dhe që këta të jenë udhërrëfyes të shoqërisë njerëzore,
përkatësisht, umetit njerëzor.

Ndonëse disa nga vlerat e sipërpërmendura janë pjesërisht të
mangëta, e në disa raste të mira, në thelb ato janë bazë e shëndoshë
për mbrojtjen e virtyteve të bukura, të cilat kanë qenë të dobishme për
tërë gjininë njerëzore, sidomos pas disa përmirësimeve që i ka bërë
Islami.

Nga të gjitha karakteristikat e përmendura, me siguri që më të
vlefshmet janë: respektimi i kontratës dhe kulti i personalitetit.
Ndryshe, pa të gjitha këto, do të ishte e pamundur të mposhtej e keqja
dhe zvetënimi e të rivendosej sistemi i drejtësisë dhe i mirë-sisë, pra
vetëm me këtë potencial të fuqisë dhe intelektit. Arabët kanë pasur
edhe vlera të tjera, por qëllimi ynë nuk është që të shkruajmë më
gjerësisht për ata.
_________________

Vizitor · 17 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:46

Vizitor

ORIGJINA E MUHAMMEDIT DHE E FAMILJES SË TIJ

Origjina e Resulullahut e është klasifikuar në tri periudha koho-re.
Pjesa e parë është pranuar si e saktë nga të gjithë autorët e Sires.
Këtu përmendet prejardhja e Resulullahut e deri tek Adnani. Pjesa e
dytë është në lidhje me brezin hyrës të Resulullahut e, nga Adnani e
gjer te Ibrahimi e.

Aty ka edhe mospajtime mendimesh. Pjesa e tretë ka të bëjë
meorigjinën lidhur nga Ibrahimi e e deri tek Ademi e.Te brezi i fun-dit
ka të dhëna, të cilave nuk mund t’u besohet me siguri të plo-të.

Shkalla e parë e origjinës:

Muhammed b.Abdullah b. Abdul-Muttalib - i quajtur Shejbe, ibën
Hashim - i quajtur Amër, - ibën Abdi Menaf - i quajtur El-Mugire, -
ibën Kussaj - i quajtur Zejd, - ibën Kilab b. Marre b. Ka’b b. Lu’a b.
Galib b. Fahër - i quajtur Kurejsh, sipas tij, fisi mori emrin, - Ibni
Malik b. En-Nadar - i quajtur Kajs, - b. Ken’aneh b. Huzejmeh b.
Mudriket - i quajtur Amir, - ibën Ilijas b. Mudar b. Nazzar b. Me’ad b.
Adnan.

Shkalla e dytë:

Këtu llogaritet vija hyrëse, duke filluar prej Adnanit, i cili
është djali i Edd b. Humejs b. Selaman Ibni Avs b. Berz b. Kamval b.
Ebi b. Avam b. Nashid b. Haza b. Beldas b. Judlah b. Tabih b. Xhahim b.
Nahish b. Mahij b. I’id b. Abkar b. Ubejde b. ed-Du’a b. Hemdan b.
Senber b. Jethrebij b. Jah; Zen b. Jehhan b. Eravij b. Dishan b. Ajser
b. Efnad b. Ejham b. Naksar b. Nahas b. Zerah b. Semij b. Mezzij b.
Avdat b. Aram b. Kajdar b. Ismail b. Ibrahim e.

Shkalla e tretë:

Vija hyrëse nga Ibrahimit u deri tek Ademi u është kjo: Ibrahimi u
është djali i Tarihit, i cili është quajtur Azer - ibën Nahur b. Sar’u
(ose Sarug) b. Rauv b. Lamik b. Metuveshleh b. Ehnuh – thonë se ky
është Idrisi u - ibën Jerid b. Mehlail b. Kajnan b. Anusheh b. Shejth
b. Adem u.

Familja e Pejgamberit e

Familja e Resulullahut e është e njohur me emrin Hashimitët, sipas
gjyshit të tij Hashim b. Abdi Menafit. Andaj do të themi diçka për
familjen Hashimi.

I. Hashimi:

Ky e ka trashëguar mbikëqyrjen rreth furnizimit të haxhilerëve me
ujë dhe me ushqim nga Beni Abdi Menafi. Më parë përmendëm se Abdi
Menafi dhe Abi-d-Dari janë pajtuar dhe i kanë ndarë pozitat mes tyre.
Hashimi ka qenë mekas i dalluar dhe i pari që u ka siguruar ushqim
haxhilerëve (përshesh - bukë të grimcuar). Emri i tij ka qenë Amër,
kurse Hashim ofiq (llagap) e ka fituar për shkak të thërrmimit të bukës
për përshesh. Ai, gjithashtu është i pari që ka caktuar dhe zbatuar
praktikisht udhëtimin dimër - verë të kurejshëve për tregti. Për
mirësinë dhe mendjemprehtësinë e tij flasin edhe shumë poetë
paraislamikë.

Disa ngjarje interesante janë të lidhura me Hashimin.

Ai tregon se një herë niset për tregtar në Sham. Kur arrin në
Jethrib (Medinë) martohet me Selmën, vajzën e njëfarë Amri nga familja
Beni Adijj Nexhar dhe ngel aty për të jetuar tek ajo. Pas një kohë, kur
niset përsëri për në Sham, ajo mbetet shtatzënë. Hashimi vdes në Gazzë,
qytet në Palestinë, e Selma lind Abdul-Muttalibin në vitin 497, të
cilit i jep emrin i Thinjuri, për shkak të ballukës së thinjur me të
cilën u lind.

Selma kujdesej për fëmijën në shtëpinë e babait të saj, në Medinë.
Për të nuk dinte kurrgjë familja e Hashimit nga Meka. Hashimi ka pasur
katër djem dhe pesë vajza. Djemtë quheshin: Esed, Ebu Sajfi, Nadleh dhe
Abdul-Muttalib, kurse vajzat: Esh-Shifa, Halide, Daife, Rukaja dhe
Xhenete.

II. Abdul Muttalibi

Thamë se furnizimi i haxhilerëve me ujë dhe me ushqim nga Hashimi
ka kaluar te vëllai i tij El-Muttalib b. Abdi Menafi, i cili gëzonte
autoritet të madh, ishte i nderuar dhe i famshëm ndër fisin e vet.
Kurejshët e quanin El-Fejjad-bujar. Kur Shejbe (më vonë
Abdul-Muttalibi) bëhet djalosh, për të dëgjon xhaxhai i tij El-Muttalib
b. Menafi dhe shkon në Jethrib për ta kërkuar. Kur e gjen dhe e sheh,
fillon të qajë, e përqafon dhe e hip në devenë e vet. Djaloshi zbret
dhe nuk do që të shkojë me të, pa lejen e nënës së vet. El-Muttalibi e
pyet, por ajo refuzon t’ia japë djalin xhaxhait. Atëherë El-Muttalibi i
thotë asaj:

"Ai do të shkonte në çifligun e babait të vet, në tempullin e
Zotit", andaj nëna e lejon të shkojë. El-Muttalibi hyn në Mekë kaluar
mbi deve e prapa tij djaloshi. Njerëzit tregonin me gisht nga djaloshi
dhe thoshin:

"Ky është rob i Abd-Muttalibit." El-Muttalibi ju thotë: "Duhet të
keni turp, ky është djali i vëllait tim - Hashimit." Djaloshi jetoi te
xhaxhai i vet derisa u bë më i pjekur. Dikur, përafërsisht në atë kohë
El-Muttalibi vdes në Redman, vend ky në Jemen.

Të gjitha punët e tij i trashëgon Abdul-Muttalibi. Të gjithë
kushërinjtë dhe pjesëtarët e fisit filluan ta duan, sepse ishte bujar,
i ndershëm, i drejtë dhe i aftë në kryerjen e punëve. Ai ia rriti edhe
më tepër famën fisit të vet.

Pas vdekjes së El-Muttalibit në Jemen, Neufeli me dhunë uzurpon
oborrin e Abdul-Muttalibit. Ai kërkoi ndihmë nga kurejshët, por ata i
përgjigjen: "Nuk dëshirojmë të ndërhyjmë mes teje dhe Neufe-lit, sepse
ai është xhaxhai yt". Atëherë Abdul-Muttalibi thërret da-jën e vet nga
Jethribi për ta ndihmuar. Daja i tij, Ebu Sead b. Adijj, niset për në
Mekë me tetëdhjetë kalorës. Në hyrje të Mekës, e pret Abdul-Muttalibi
dhe i thotë: "Eja të shkojmë në shtëpi, o dajë." "Jo, për Zotin, pa u
takuar me Neufelin", dhe nisen për në shtëpinë e Neufelit. Ai po rrinte
afër Ka’bes me disa kurejshitë dinjitozë. Kur e pa Ebu Seadi, nxori
shpatën dhe briti: "Për Zotin dhe për Ka’ben, nëse nuk ia kthen tokën
Abdul-Muttalibit, do të të ther me këtë shpa-të." Neufeli iu përgjigj:
"Që tani ia kthej, e tij është", e vërte-tuan edhe të pranishmit. Ebu
Seadi bujti tek Abdul-Muttalibi tri net, pastaj e bëri umren dhe u
kthye në Medinë.

Pas kësaj ngjarjeje Neufel b. Abdi Shems b. Abdi Menafi, lidhi
marrëveshje me benu hashimitët. Kur fisi Huza’ah e sheh se çfarë ndihme
fitoi Abdul-Muttalibi prej dajës së vet, Ebu Seadit, nga fisi
En-Nexhar, thanë: "Ashtu siç e keni lindur ju, edhe ne, e kemi lindur
(sepse nëna e Abdul-Muttalibit ishte nga fisi Huza’ah), prandaj ne jemi
më tepër të nevojshëm se ju për t’i ndihmuar atij."

Prandaj ata shkuan edhe në Mekë, hynë në Këshill dhe lidhën
marrëveshje më benu hashimitët, pastaj edhe me benu abdi shemsët -
fisin e Neufelit.

Kjo ndërlidhje mes fiseve të Medinës dhe Mekës, e forcuar kështu,
do të jetë një nga faktorët e rëndësishëm për çlirimin e Mekës, që do
ta mësojmë më vonë. Është me rëndësi të përmendim dy punë të vlefshme
që ka bërë Abdul-Muttalibi për Ka’ben:
Hapja e pusit Zem-zem dhe mbrojtja e Ka’bes në luftën me elefantin.

I. Abdul-Muttalibit i është urdhëruar në ëndërr që të hapë pusin Zem
-zem, dhe i është treguar vendi ku duhej gropuar. Gjatë gropimit gjeti
sende që i kishin fshehur xherahimët kur patën ikur nga Meka, gjeti
shpata, stoli dhe dy kaproj ari. Me shpata e stolisi portën e Ka’bes,
në to i vendosi (gozhdoi) kaprojtë e artë, e muroi pusin dhe hapësirën
për rreth pusit për haxhilerët. Kur u zbulua pusi Zem-zem, kurejshët u
grindën me Abdul-Muttalibin duke thënë: "Ne duam të marrim pjesë me
ty", e ky u përgjigj: "Kurrsesi, unë jam i zgje-dhur për këtë punë".
Ata nuk e lanë të qetë derisa e nxorën para gjyqi te magjistari nga
beni seadët. Ende pa u kthyer në shtëpi, këta rrugës hasën shenja që
paralajmëronin se Abdul-Muttalibi kishte të drejtë. Atëherë
Abdul-Muttalibi u betua se: Në qoftë se Zoti do t’i dhuronte dhjetë
djem e ai do të jetonte gjersa ata të rriteshin e ta ndihmonin, do ta
flijonim njërin prej atyre para Ka’bes.

II. Mëkëmbësi i sundimtarit të Abisinisë në Jemen, Ebreheja, duke
parë se arabët pelegrinote Ka’ben, ndërtoi një kishë të madhe në San’a.
Ai dëshironte që haxhilerët të ktheheshin në San’a, në vend të Mekës.

Kur njëri nga fisi Ken’aneh dëgjon për këtë ndodhi, hyn natën në
këtë kishë dhe ndyen ballinën e saj me fëlliqësirë. Kur Ebreheja dëgjon
për këtë, hidhërohet shumë, mbledh një ushtri prej 60 mijë luftëtarësh
dhe niset në Mekë për të rrënuar Ka’ben.

Për vete zgjodhi elefantin më të madh, të cilit i hipi dhe niset
për në Mekë. Ushtria kishte 9 ose 13 elefantë dhe kur arriti në vendin
Mugammese, ndaloi të pushonte dhe të përgatitej për të hyrë në Mekë.
Kur arriti në luginën Mehser, ndërmjet Muzdelifes dhe Minnes, elefanti
u ndal dhe u shtri, duke refuzuar për të shkua drejt Ka’bes. Thuhet se
janë munduar ta ngrenë me zor, por nuk kanë mundur dot, e kur e
tërhiqnin në ndonjë anë tjetër, ai ngrihej menjëherë.

Ndërsa Ebreheja dhe ushtria e tij kishin probleme me elefantin,
Allahu Y dërgoi mbi ta zogjtë Eba-Bil, të cilët gjuanin mbi ushtrinë e
Ebrehes copa nga balta e pjekur, dhe Allahu Y i shndërronte ata porsi
gjethe të brejtura nga krimbat. Zogjtë kishin pamje të çuditshme si
dallëndyshe të balsamosura. Secili nga zogjtë mbarte nga tre gurë, një
në sqep dhe dy në kthetra. Kur e qëllonte dikë me këtë masë, nuk
shpëtonte dot, i shkapërderdhej trupi dhe vdiste në vend. Ushtarët e
Ebrehes nuk u goditën të gjithë. Disa filluan të iknin, por gjatë
rrugës shumica prej tyre e pësuan, prandaj u shpërndanë në të gjitha
anët.

Ebreheja u ndëshkua me një sëmundje, nga e cila i ranë majat e
gishtërinjve. U kthye në San’a me kraharor të çarë ku vdiq shpejt.

Kurejshët e Mekës, duke parë se Meka do të sulmohej nga një ushtri
e madhe, ikën nëpër kodra. Vetëm kur kaloi rreziku ata u kthyen të
sigurt në shtëpitë e tyre. Kjo ngjarje ka ndodhur në mu-ajin muharrem,
50 ose 55 ditë para lindjes së Muhammedit e, që i përgjigjet fundit të
shkurtit ose fillimit të marsit të vitit 571, sipas kalendarit.

Kjo ngjarje - mbrojtja e Ka’bes nga rrënimi - sigurisht ishte
dhuratë e Allahut Y, që ia dhuroi Pejgamberit e dhe Shtëpisë së Tij,
Bejtullahut, sepse nëse e shikojmë Kuddusi-Sherifin, vërejmë se këtë
kible e kishin pushtuar armiqtë e Allahut, jobesimtarët, dhe i kishin
nënshtruar muslimanët, siç ka ndodhur në vitin 587 para erës së re me
Buhatanaserin, pastaj këtë e pushtuan romakët në vitin 70 sipas
kalendarit.

Ka’ben dhe kiblën në Mekë nuk ka mundur ta pushtojë askush, megjithëse banorët e Mekës ishin jobesimtarë.

Për këtë ngjarje në Mekë dëgjuan, jo vetëm vendet fqinje, por edhe
fuqitë udhëheqëse e qytetëruese të asaj kohë. Abisinasit mba-nin lidhje
të forta me romakët dhe me persianët. Së shpejti pas kësaj ngjarjeje,
persianët erdhën në Jemen dhe e nënshtruan atë.

Kjo ngjarje, gjithashtu, i tregoi botës shenjtërinë e Shtëpisë së
Zotit, dhe se Meka është vend të cilin Allahu Y e ka zgjedhur si Vend
të Shenjtë.

Nuk është për t’u çuditur përse Allahu Y e shpëtoi këtë vend nga
rrënimi, kur dihet se prej këtej doli më i besueshmi El-Emin -
Pejgamberi i fundit i Allahut Y.

Abdul- Muttalibi ka pasur dhjetë djem. Këta janë: El-Harithi,
El-Gajdaku, Ez-Zubejri, Ebu Talibi, Abdullahu, Hamza, Ebu Lehebi,
El-Mekumi, Saffari dhe El-Abbasi.

Në disa libra numërohen njëmbëdhjetë djem, e i njëmbëdhjeti ka
qenë Kathem. Në të tjerat janë trembëdhjetë djem dhe i shtojnë edhe
Abdul-Ka’bin dhe Huxhlanin, por me siguri të plotë dihet për dhjetë
djem. Përveç dhjetë djemve, Abdul Muttalibi ka pasur edhe gjashtë
vajza. Ato janë: Ummul-Hakim, e quajtur El-Bejda, pastaj Berret, Atika,
Safija, Erva dhe Umejma.

III. Abdullahu është babai i Resulullahut e. Nëna e Abdullahut
është Fatimja, vajza e Amër b. Aidh b. Umran b. Mahzum b. Jekadhe b.
Merret.

Abdullahu ka qenë djali më i bukur dhe më i dashur i
Abdul-Muttalibit. Ky ka qenë njëherësh edhe flijimi - kurbani i
premtuar. Ngjarja thotë: Kur Abdul-Muttalibit i lindën dhjetë djem, dhe
kur ata u rritën, i mblodhi rreth vetes dhe u tregoi për premtimin e
dhënë. Ata e miratuan këtë. Ai ua shkroi emrat e tyre në shigjetëza dhe
të gjitha ia dha kaddahut - njeriut i cili hidhte shortin. Shigjeta e
parë u kthye drejt Abdullahut. Abdul- Muttalibi e mori djalin dhe e
dërgoi në Ka’be për ta therur, por kurejshët, dajallarët dhe vëllai i
tij Ebu Talibi, nuk lejuan ta bënte këtë. Abdul Muttalibi u tha:
"Atëherë si ta përmbush betimin tim?"

Ia mbushën mendjen që përsëri të shkonte te shortari dhe t’i
thoshte që tani të hidhte shigjetëzën mes Abdullahut dhe dhjetë deveve.
Nëse del tek Abdullahu, le të shtojë numrin e deveve, dhe gjithnjë
kështu, derisa shigjeta të bjerë mbi devetë që Zoti të jetë i kënaqur.
Nëse binte mbi devetë atëherë ato do t’i therte para Ka’bes.

Dhe, kur numri i deveve arriti në njëqind, vetëm atëherë
shigjetëza ra prej Abdullahut mbi devetë. Abdul-Muttalibi i flijoi këto
në vend të djalit. Gjer atëherë vlera e gjakut tek arabët ishte dhjetë
deve, e pas kësaj ngjarjeje arriti në njëqind deve, gjë që këtë e
vër-tetoi edhe Islami.

Rrëfehet se Resulullahu e ka thënë: "Unë jam i biri i dy flijimeve" (Ismailit dhe babait të tij Abdullahut).

Abdul-Muttalibi i zgjodhi për grua djalit të tij Eminen, vajzën e
Vehbi b. Abdi Menaf b. Abd Zehre b. Kulabit. Në atë kohë ajo ishte
vajza më e bukur dhe më e ndershme ndër kurejshët, si nga origjina
ashtu dhe nga pozita. Babai i saj ishte kryepar i familjes Zehra, e
njohur për nga prejardhja dhe nderi. Abdullahu martohet dhe me gruan e
vet jeton në Mekë. Pas disa kohësh babai e dërgon në Medinë që të
furnizohet me hurma, ku edhe ndërron jetë.

Disa thonë se është nisur në Sham për të bërë tregti, por në
Medinë takon një karvan të kurejshëve dhe, për shkak sëmundjes, ndalet
aty ku edhe vdes dhe varroset në varret Nabig El-Xhadi. Vdes në moshën
njëzet e pesë vjeç, dhe para lindjes të djalit të tij, Muha-medit e.

Ky është mendimi i shumë historianëve.

Ka edhe nga ata që thonë se Abdullahu ka vdekur dy muaj pas lindjes
së fëmijës. Kur në Mekë arrin lajmi për vdekjen e tij, Eminia e shpreh
pikëllimin e saj të madh në vargje shumë prekëse.

E tërë pasuria që Abdullahu kishte lënë pas vetes kanë qenë: pesë
deve,një tufë të vogël delesh dhe robëreshën abisinase, Berket, me
ofiqin Ummu Ejmen, e cila është kujdesur për Resulullahun e.
_________________

Vizitor · 18 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:47

Vizitor

LINDJA DHE DYZET VJET JETESE GJER TE PEJGAMBERIA

Lindja

Më i dalluari Pejgamber, Resulullahu e, u lind në familjen Beni Hashim
në Mekë, në mëngjesin e ditës së hënë, më nëntë rebiul-evvel, në vitin
e parë të ngjarjes me "elefantin", ose dyzet vjet pas sundimit të
mbretit persian Kisras (Kserksit) - Enu Shervanit. Kjo datë i
përgjigjet 20 ose 22 prillit të vitit 571 sipas kalendarit. Këtë datë e
ka llogaritur dijetari i madh Muhammed Sulejman El-Mensur Fevri dhe
astronomi i shquar Mahmud Pasha.

Ibni Seadi transmeton se nëna e Resulullahut e ka thënë: "Kur e
kam lindur, bashkë me të kam lindur edhe një dritë të madhe, nga e cila
kanë shkëlqyer pallatet e Shamit." Ngjashëm transmeton edhe Ahmedi nga
El-Urbad b. Sarijeh.

Gjithashtu flitet se, gjatë lindjes së Muhammedit e kanë ndodhur
disa ngjarje të çuditshme në botë, të cilat kanë qenë parashenja të
pejgamberisë së tij:

Janë rrëzuar katërmbëdhjetë pirgje nga kështjella e Kserksit në
Persi, është shuar zjarri të cilin e kanë adhuruar farisejët shekuj me
radhë në Indi, janë rrënuar kishat rreth liqenit "Savit" pasi është
tharë liqeni. Këtë e transmeton Bejheki, por Gazaliu nuk pajtohet me
këtë.

Kur Eminia solli në botë fëmijën, thërriti gjyshin e tij Abdul-
Muttalibin, për t’i kumtuar lajmin e gëzueshëm. Ai, plot gëzim, e merr
djalin në duar dhe e dërgon në Ka’be. Aty i lutet Allahut dhe e
falënderon për nipin. Aty i vënë edhe emrin Muhammed - e që me siguri
dihet se ky emër nuk ka qenë i njohur ndër arabët. Synetia është bërë
shtatë ditë pas lindjes, siç ka qenë zakon tek arabët.Gruaja e parë që
i ka dhënë gji, pas nënës së vet, ka qenë Thuvejbja, e mbrojtura e Ebu
Lehebit, e cila e ka pasur një foshnjë në gji me emrin Mesruh. Para
Muhammedit e i ka dhënë gji Hamzës, djalit të Abdul-Muttalibit, e pas
tij i ka dhënë gji Ebu Seleme b. Abdul-Esed El-Mahzumit.

Qëndrimi te fisi Benu Sa’d

Arabët që jetonin në qytet e kishin zakon që foshnjeve t’u gjenin
mëndeshë nga fshatrat dhe shkretëtira, duke dëshiruar kështu t’i
largonin fëmijët e vet nga sëmundjet e qytetit. Fëmijët duhej të
përkundeshin në ajër të pastër, të forcoheshin shpirtërisht dhe të
flisnin gjuhën e pastër arabe.

Kështu edhe Abdul Muttalibi del të kërkojë mëndeshë (gruaja që u
jep gji foshnjeve) për nipin e vet. Pajtohet me Halimen nga fisi Benu
Sa’d b. Bekër, vajzën e Ebi Dhuejbit. Burri i saj quhej El-Harith b.
Abdul-Uzza, me ofiqin Ebi Kebsheh, po nga fisi i Halimes.

Muhammedi e ka pasur vëllezër mëndorë (të qumështit), të cilët
janë: Abdullah b. (el)-Harithi, Enisa, vajza e Harithit, Hudhafeh ose
Xhuzema, vajza e Harithit, të cilën e quajtën Shejma. Ajo e donte dhe e
mbante në duar Muhammedin e, pastaj Ebu Sufjan b. Harith b. Abdul
Muttabi, djali i mixhës Resulullahut e.

Xhaxhai i Resulullahut e, Hamza, po ashtu ka pasur mëndeshë nga
fisi Benu Sa’d b. Bekër, e një herë i ka dhënë gji edhe nëna e
Resulullahut e, kur ka qenë në vizitë te Halimja. Hamza ka qenë vëllai
mëndorë i Resulullahut e nga dy anët, prej Thuvejbes dhe Halimes.
Halimja me Resulullahun e ka përjetuar mbarësi të paparë, si dhe
ngjarje të tjera interesante.

Ibni Is’haku shkruan: "Halimja tregon se një ditë ishte nisur me
burrin dhe me djalin e vogël, të cilin ende e kishte në gji, me një
grup grash nga fisi Sa’d b. Bekër, për të kërkuar punë (gratë vinin në
Mekë dhe merrnin foshnje për t’u dhënë gji). Kjo ka ndodhur një vit,
kur nuk kemi pasur ushqim.Jemi nisur me një deve,e cila,për Zotin, nuk
jepte asnjë pikë qumësht. Askush prej nesh nuk ka fjetur nga të qarët e
fëmijës sonë të uritur, i cili nuk ka mundur të ngopej nga gjoksi im. I
luteshim Zotit që të na nxirrte nga kjo situatë e vësh-tirë. Kështu
arritëm në Mekë. I shikonim foshnjat e posalindura dhe çdonjërës prej
nesh na ofruan Resulullahun e, por asnjëra nuk donte ta merrte, sepse
ishte jetim - pa babë. Natyrisht, ne shpreso-nim që të na paguante
babai i foshnjës. Çdonjëra prej nesh thoshte: "Jetim, çka mund të bëj
për të nëna dhe gjyshi!?" Andaj nuk dëshi-ronim t’i merrnim jetimët.
Ndërkaq, çdo grua që kishte ardhur me mua gjeti për vete fëmijë për
gji, përveç meje. Kur bëheshim gati për t’u kthyer, i thashë burrit:
"Për Zotin, ndihem e poshtëruar, sepse të gjitha shoqet e mia gjetën
për vete foshnjë për gji. Nuk mund të kthehem në shtëpi kështu e mjerë.
Për Zotin, vajta mbrapa ta marr atë jetim." "Mos u bë merak, gjithsesi
vepro kështu, ndosh-ta Allahu me të do të na japë bereqet." Ajo pastaj
vazhdoi tregimin: "Vajta ta marr fëmijën vetëm për shkak se nuk gjeta
tjetër. Pastaj, kur e mora, e solla te karvani dhe e vura në gji. Ai i
pranoi gjinjtë e mi dhe thithte e thithte gjersa u ngop. Pas tij u ngop
edhe djali im. Pastaj Muhammedi fjeti, fjeti edhe djali im, nga vaji i
të cilit (nga uria) nuk kishim mundur të bënim asnjë sy gjumë natën e
kaluar. U çua burri im dhe shkoi te deveja, kur, çfarë të shohësh, asaj
i ishin fryrë gjinjtë. Pastaj e moli dhe pimë që të dy gjersa u ngopëm.
Atë natë fjetëm mirë. Kur u zgjuam, burri më tha: "Oj Halime, dije se,
për Zotin, e ke marrë një fëmijë me fat dhe me bereqet!" Unë u
përgjigja: "Edhe unë kam dëshirë të jetë ashtu." Pastaj u nisëm. Unë me
fëmijët i hipa devesë. Deveja ishte e fuqishme dhe e shpej-të, prandaj
shkova mjaft përpara shoqeve, kështu që ato më britën: "Oj e bija e
Vehbit, çka të ndodhi! Pritna pakëz neve, a është ajo e njëjta deve me
të cilën ke vajtur së bashku me ne?" "Po, për Zotin", - u përgjigja, -
"Ajo vetë është." "Nuk është e mundur", - thanë ato, - "Ka ndodhur
diçka me të."

Pastaj mbërritëm në fshatin tonë - tokë e beni sa’dëve. Nuk kam
njohur tokë më të thatë se kjo. Delet tona gjithnjë ktheheshin të
uritura në shtëpi, por kur erdhëm me Muhammedin, ato u kthyen nga
kullotat të ngopura dhe me plot qumësht, pastaj i molëm dhe u ngopëm me
qumësht. Fqinjët tanë, duke e ditur se delet tona gjer atëherë nuk
kishin pasur asnjë pikë qumësht, u thoshin barinjve të tyre: "Të mjerët
ju, pse nuk i kullotni delet atje ku kullosin kopetë e bijës të
Vehbit?" Por gjithnjë ndodhte e njëjta gjë. Delet e tyre ktheheshin të
uritura dhe pa qumësht, kurse të miat të ngopura dhe me qumësht. Përmes
kësaj e ndienim gjithnjë mirësinë e Zotit, ndihmën dhe furnizimin e
tij. Kjo zgjati derisa Muhammedi mbushi dy vjet. E ndava nga gjiri,
sepse dukej më i fuqishëm dhe më i madh se moshatarët e tij. Atëherë
vendosëm t’ia dërgojmë nënës së vet, ishim të pikëlluar dhe të mjerë
për shkak të ndarjes.

Nënës së tij i treguam se çfarë mbarësie kishim në shtëpi me të
dhe i thashë: "Sikur ta lije te ne edhe pak kohë që të forcohet edhe
më, do ta kishte më mirë se në qytet. Kam frikë se do t’i bëjë keq ajri
i qytetit." Halimja vazhdoi: "As që kemi shpresuar, e Eminia menjëherë
vendosi që ta merrnim fëmijën mbrapsht me vete."

Kështu Resulullahu e mbetet te fisi Benu Sa’d. Ishte në moshën
katër-pesë vjeç, kur ka ndodhur një ngjarje - njëra nga mu’xhizet e
Resulullahut e. "Hapja dhe pastrimi i kraharorit të Muhammedit e."

Muslimi transmeton nga Enesi se Resulullahut e i erdhi Xhibrili
ndërsa ai luante me fëmijë. Ai e merr këtë, e shtrin përtokë, ia hap
kraharorin gjer te zemra, ia nxjerr zemrën jashtë dhe nga zemra nxjerr
një koagulim (mpiksje) dhe thotë: "Me këtë shejtani ka mundur të të
bëjë dëm." Pastaj, ia pastruan zemrën në një legen të artë, ku kishte
ujë të Zem-zemit, pastaj e qepi dhe e vuri përsëri në vendin e vet.
Fëmijët e tjerë vajtën te ndrikulla e tij duke britur: "Muhammedi është
mbytur!" Kur e panë përsëri, fytyra e tij kishte ngjyrë tjetër."

Të vajturit te nëna e vet

Pas kësaj ngjarjeje të çuditshme, Halimja u frikësua për Muhammedin
dhe vendosi t’ia kthente nënës së vet. Te nëna ishte gjer në moshën
gjashtë vjeç.81 Eminia e shihte të arsyeshme, për vetën dhe djalin, që
të vizitonte varrin e burrit në Jethrib (Medinë). Së bashku me
djalin,shërbëtoren Ummu Ejmenen dhe me vjehrrin e vet, niset në rrugën
e gjatë 500 km. Në udhëtim kaluan një muaj. Eminia dobësohet shumë,
sidomos gjatë kthimit. Edhe pse në fillim të udhëtimit ishte
këmbëngulëse, nuk pati fuqi të qëndronte gjer në fund. Vdiq në vendin e
quajtur El-Ebva, midis Mekës dhe Medinës.

Jeta te gjyshi i dashur

Abdul-Muttalibi kthehet me Muhammedin e në Mekë. Të tëra ndjenjat e
tij, të mirësisë, të bujarisë dhe të dashurisë i ishin drejtu-ar nipit
jetim, të cilin e gjeti një tragjedi e re që vetëm ia rihapi plagën e
vjetër që s’ishte mbyllur ende - së pari i ati, e tani edhe e ëma.

Gjyshi ishte më i mëshirshëm ndaj Muhammedit e sesa ndaj djemve të
tij. Asnjëherë nuk e linte vetëm, gjithnjë ishte dikush me të.

Ibni Hishami thotë: "Abdul-Muttalibi kishte një shilte nën hijen e
Ka’bes. Djemtë e tij uleshin rreth shiltes dhe nga respekti asnjëri nuk
tentonte të ulej në vendin e babait. Por, kur paraqitej Resulu-llahu e
- nipi, ulej në mes të shiltes. Xhaxhallarët e tij, djemtë e
Abdul-Muttalibit donin ta largonin, por Abdul-Muttalibi u thoshte:
"Lëreni mos e çoni Muhammedin, djalin tim. Ai gëzon vend të posa-çëm
tek unë."

Pastaj e ulte pranë, ia ledhatonte shpinën me dorë dhe gëzohej për çdo gjë që bënte Muhammedi e.

Në moshën tetë vjeçare, dy muaj e dhjetë ditë, Resulullahu e humbi
edhe gjyshin. Ky vdes në Mekë, duke dëshiruar që kujdesin ndaj nipit
t’ia besonte xhaxhait të tij Ebu Talibit, i cili ishte vëllai i babait
të Pejgamberit e, nga baba dhe nëna.

Tek ungji sentimental

Ebu Talibi mori përsipër kujdesin e plotë ndaj djalit të vëllait -
nipit. E radhiti në mesin e djemve të vet dhe ua la amanet, ai kërkoi
mirësi dhe nderim të ndërsjellë. Ebu Talibi, ungji i tij, e favorizoi
Muhammedin e mbi dyzet vjet, duke i dedikuar mbrojtjen e vet dhe, për
shkak të tij, lidhte miqësi dhe hidhërohej, për çka do të bëhet fjalë.
_________________

Vizitor · 19 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:47

Vizitor

Me lutje solli shiun

Ibni Asakiri ka marrë një hadith nga Xhelhemeh b. Arfeteh, i cili
thotë: "Një ditë hyra në Mekë, ishte thatësirë, andaj kurejshët tha-në:
"O Ebu Talib, na u tha lugina, fëmijët na vuajnë nga thatësia e nga
etja. Lutu për shi."

Ebu Talibi doli me djaloshin dhe, menjëherë u duk sikur të ishte
zënë Dielli, retë u shakullisën. Djaloshi shikonte në qiell. Ebu Talibi
e mori atë, e mbështeti me shpinë në Ka’be dhe tregoi me gisht nga ai,
e në qiell ndodhi një mrekulli. Retë u grumbulluan nga të gjitha anët.
Filloi stuhia dhe në luginë u derdh një shi i begatshëm që ujiti
gjithëçka që duhej. Këtë ndodhi Ebu Talibi e ka përshkruar në një
verset."

Në këtë verset Ebu Talibi ka përshkruar fuqinë mbinatyrore të Muhammedit e.

Prifti Behira

Kur Resulullahu e mbushi dymbëdhjetë vjet - sipas disave - e dy
muaj e dhjetë ditë, Ebu Talibi e mori me vete në një udhëtim tregtie
për në Sham.Gjatë udhëtimit u ndalën në Basër për të pushu-ar. Atëbotë
Basra ishte vend i rëndësishëm tregtar dhe kryeqytet i trevave arabe që
ishin nën sundimin e romakëve.

Në këtë qytet jetonte një prift i quajtur Behira, ndërsa emrin e
vërtetë e kishte Gërges (Xherxhiz). Kur karvani me tregtarë arriti në
qytet, ai u doli përpara dhe i ftoi në gosti. Edhe pse i shihte për të
parën herë, ky menjëherë e njohu Resulullahun e sipas veçorive të
shpallura më herët në librat e shenjtë. Ai e mori djaloshin për dore e
tha: "Ky do të jetë Pejgamberi i tërë botës. Këtë Allahu do ta dërgojë
si mëshirë për të gjitha botët." Ebu Talibi tha: "Si e di ti këtë?" Ai
u përgjigj: "Kur vështronit nga Aka’beja, nuk mbeti asnjë gurë, as bimë
e as lis pa bërë sexhde, kurse ata nuk i bëjnë sexhde askujt tjetër
përveç Pejgamberit. Unë e njoh nga vula e pejgamberisë, sipas nishanit
mbi kërcen e sipërme të shpatullës, në formë të mollës. Unë për të kam
dëgjuar në shpalljet tona." Pastaj e luti Ebu Talibin që të mos shkonte
me të në Sham. Frikësohej mos e gjente ndonjë e keqe nga hebrenjtë. Ebu
Talibi e ktheu Muhammedin e në Mekë me dy shërbëtorë.
_________________

Vizitor · 20 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:56

Vizitor

Me lutje solli shiun

Ibni Asakiri ka marrë një hadith nga Xhelhemeh b. Arfeteh, i cili
thotë: "Një ditë hyra në Mekë, ishte thatësirë, andaj kurejshët tha-në:
"O Ebu Talib, na u tha lugina, fëmijët na vuajnë nga thatësia e nga
etja. Lutu për shi."

Ebu Talibi doli me djaloshin dhe, menjëherë u duk sikur të ishte
zënë Dielli, retë u shakullisën. Djaloshi shikonte në qiell. Ebu Talibi
e mori atë, e mbështeti me shpinë në Ka’be dhe tregoi me gisht nga ai,
e në qiell ndodhi një mrekulli. Retë u grumbulluan nga të gjitha anët.
Filloi stuhia dhe në luginë u derdh një shi i begatshëm që ujiti
gjithëçka që duhej. Këtë ndodhi Ebu Talibi e ka përshkruar në një
verset."

Në këtë verset Ebu Talibi ka përshkruar fuqinë mbinatyrore të Muhammedit e.

Prifti Behira

Kur Resulullahu e mbushi dymbëdhjetë vjet - sipas disave - e dy
muaj e dhjetë ditë, Ebu Talibi e mori me vete në një udhëtim tregtie
për në Sham.Gjatë udhëtimit u ndalën në Basër për të pushu-ar. Atëbotë
Basra ishte vend i rëndësishëm tregtar dhe kryeqytet i trevave arabe që
ishin nën sundimin e romakëve.

Në këtë qytet jetonte një prift i quajtur Behira, ndërsa emrin e
vërtetë e kishte Gërges (Xherxhiz). Kur karvani me tregtarë arriti në
qytet, ai u doli përpara dhe i ftoi në gosti. Edhe pse i shihte për të
parën herë, ky menjëherë e njohu Resulullahun e sipas veçorive të
shpallura më herët në librat e shenjtë. Ai e mori djaloshin për dore e
tha: "Ky do të jetë Pejgamberi i tërë botës. Këtë Allahu do ta dërgojë
si mëshirë për të gjitha botët." Ebu Talibi tha: "Si e di ti këtë?" Ai
u përgjigj: "Kur vështronit nga Aka’beja, nuk mbeti asnjë gurë, as bimë
e as lis pa bërë sexhde, kurse ata nuk i bëjnë sexhde askujt tjetër
përveç Pejgamberit. Unë e njoh nga vula e pejgamberisë, sipas nishanit
mbi kërcen e sipërme të shpatullës, në formë të mollës. Unë për të kam
dëgjuar në shpalljet tona." Pastaj e luti Ebu Talibin që të mos shkonte
me të në Sham. Frikësohej mos e gjente ndonjë e keqe nga hebrenjtë. Ebu
Talibi e ktheu Muhammedin e në Mekë me dy shërbëtorë.
_________________

Vizitor · 21 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 23:01

Vizitor

Lufta e quajtur El-Fixhar

Kjo ka qenë lufta e fiseve Kurejsh dhe Kinan kundër havazinëve. Në atë
kohë Resulullahu e ishte në moshën pesëmbëdhjetë vjeç. Udhëheqësi i
kurejshëve dhe i kinanëve ka qenë Harb b. Umejje, i cili gëzonte famë
dhe nder të madh. Udhëheqës i fisit Havazin ka qenë Kajsi. Fillimi i
luftës i takonte Kajsit, kurse mesi i saj fisit Kinan. Kjo luftë quhet
"Fixhar" sepse lufta u ndalua në muajt e shenjtë. Në këtë luftë mori
pjesë edhe Resulullahu e. Ai vetë nuk luftoi, por vetëm që u jepte
shigjeta xhaxhallarëve të tij.

Marrëveshja mbi dinjitetin

Në bazë të luftës paraprake u bë betimi për muajin e shenjtë
dhul-ka’de, iniciatorët e të cilit qenë kurejshët me këto familje: Benu
Hashim, Benu Muttalib, Esed b. Abdul Uzzaj, Zehreh b. Kulab dhe Tejma
b. Merreh, përfaqësuesit e të cilave u mblodhën në shtëpinë e Abdullah
Xhedanit et-Temijut, ngase ishte më i vjetri prej tyre dhe shumë i
ndershëm e bujar. Lidhën marrëveshjen se në Mekë nuk do të guxojë të
jetë askush i nënshtruar e as i terrorizuar, qoftë aimekas ose
mysafir,eatatëmosjenënëanënetijekundër zullum-qarit, derisa ky nuk
ndalet. Në këtë marrëveshje ka qenë prezent edhe Resulullahu e e kur
Allahu Y e ka prirur me shpallje, ka dekla-ruar: "Kam qenë i pranishëm
në shtëpinë e Abdullah b. Xhedanit kur u lidh marrëveshja e cila më
pëlqeu, e po qe se në Islam do të ftohesha për diçka të tillë, do të
përgjigjesha me ëndje."

Kjo marrëveshje është rezultat i fanatizmit paraislamik, që ka
rezultuar nga "asabijja". Asabijja është fryma e gjinisë, e cila
nënkuptonte besnikërinë e domosdoshme ndaj farefisit të vet.

Të shohim se cili ishte shkaku i lidhjes së aleancës dhe i
nënshkrimit të marrëveshjes mbi dinjitetin e njeriut. Një njeri nga
fisi Zubejd erdhi në Mekë për të shitur mallin. Këtë mall e bleu El-As
b. Vail Es-Sehmi, por nuk e bëri pagesën ashtu siç duhej. Tregtari e
luti që ta bënte pagesën siç duhej dhe ftoi përfaqësuesit e familjeve
Abdu-Dar, Mahzum, Xhumh, Sehm dhe Ad që ta ndihmonin, por këta nuk e
përfillën as njeriun e as ngjarjen. Atëherë tregtari thërret një poet
dhe e lut që në treg t’i recitonte disa vargje, me të cilat do të
përshkruante padrejtësinë dhe dhunën që i ishte bërë. Dhe, ndërsa poeti
recitonte, aty pari kaloi Zubejr b. Abdul-Muttalibi dhe pyeti: "Cili
është shkaku i këtyre vargjeve?" Kur mori vesh shkakun, i mblodhi
njerëzit e sipërpërmendur që të merrnin vendimin për respektimin e
dinjitetit njerëzor, si për banorët e Mekës ashtu edhe për të huajt që
vinin në Mekë. Pastaj të gjithë të tubuarit vajtën tek El-As b. Vaili
dhe e detyruan t’i jepte tregtarit të drejtën e tij.

Jeta e mundimshme

Resulullahu e në rini nuk kishte ndonjë punë të caktuar a
profesion. Tradita shënon se ka qenë bari i deleve të fisit Beni Sa’d
dhe i banorëve të Mekës.Në moshën njëzet e pesë vjeç shkon në Sham si
tregtar me mallin e tregtares së njohur mekase, Hatixhes, radijAllahu
anha.

Ibni Is’haku shënon: "Hatixhja, vajza e Huvejlidit, ka qenë
tregtare e njohur dhe e ndershme. Ajo punësonte tregtarë që punonin me
pasurinë e saj dhe ua pagunte rregullisht fitimet. Prandaj kurej-shët
kanë qenë tregtarë të njohur.

Kur Hatixhja dëgjon për Resulullahun e, veçanërisht se është i
sinqertë, i besueshëm dhe me sjellje fisnike, dërgon që ta thërrasin.
Kur Resulullahu e paraqitet para saj, ajo i ofron të kujdeset për
tregtinë e saj në Sham, e për këtë do të jetë i shpërblyer më mirë se
të gjithë të tjerët para tij. Me të do të dërgonte gjithashtu
shërbyesin e saj, Mejserin. Resulullahu e e pranon këtë ofertë dhe
menjëherë niset me Mejserin dhe karvanin për në Sham."
_________________

Vizitor · 22 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 23:01

Vizitor

Martesa me Hatixhen

Kur u kthye Resulullahu e në Mekë, Hatixhja u befasua shumë me suksesin
e arritur në tregti. Mejseri i tregon për bujarinë dhe besnikërinë e
Resulullahut e dhe i thotë se kjo ka qenë një nga shkaqet e fitimit të
madh. Hatixhja njëkohësisht qe e kënaqur dhe e befa-suar. Ishte e ve
dhe gjer atëherë e kishin kërkuar shumë pasanikë të njohur, zotërinjtë
e Mekës, por ajo i kishte refuzuar, sepse dëshiro-nte t’i përkushtohej
vetëm tregtisë. Por, atë që ndjeu ndaj Resulu-llahut e nuk mundi ta
fshihte prej shoqes së vet, Nefises, bijës së Menijjetit. Nefisja nuk
heshti për këtë, por vajti menjëherë te Resu-lullahu e dhe i tha
haptazi që të martohej me Hatixhen. Ai u pajtua me këtë dhe bisedoi me
xhaxhallarët e vet, të cilët pajtohen dhe me anë të ungjit të Hatixhes
i fejojnë. Menjëherë pas fejesës u bë edhe martesa. Në aktin e
kurorëzimit ishin të pranishëm benu hashimitët dhe paria e medarëve.
Kjo ndodhi vetëm dy muaj pas kthimit të tij nga Shami, kurse versioni
më i saktë është pas njëzet ditësh. Hati-xhja atëherë ishte dyzet vjeç.
Në atë kohë ishte gruaja më e dalluar e Mekës, sipas origjinës,
pasurisë dhe mendjemprehtësisë. Kjo është gruaja e parë me të cilën
është martuar Resulullahu e dhe gjatë jetës së tij nuk ka pasur grua
tjetër.

Hatixhja i ka lindur të gjithë fëmijët e Resulullahut e, përveç
Ibrahimit. Më së pari u lind Kasimi, sipas të cilit e kanë quajtur
Resu-lullahun e Ebu Kasim. Pastaj është lindur Zejnebja dhe Rukija,
man-dej Ummu Kulthum dhe Fatimja, e pastaj djali, Abdullahu, të cilin e
kanë quajtur i "Miri" dhe i "Pastërti". Djemtë i kanë vdekur në
dja-lëri, kurse të gjitha vajzat kanë përjetuar Islamin dhe Shpalljen,
dhe janë bërë muslimane, muhaxhire. "Muhaxhire" do të thotë se të
gjitha janë shpërngulur nga Meka në Medinë, përkatësisht, kanë bërë
hixhretin. Megjithatë, të gjitha vajzat kanë vdekur gjatë jetës së
Resulullahut e përveç Fatimes, radijAllahu anha, e cila vdes gjashtë
muaj pas babait të saj.

Ndërtimi i Ka’bes dhe ndodhia e gjykimit

Kur Resulullahu e ishte tridhjetë e pesë vjeç, kurejshët vendosën
të ndërtojnë Ka’ben, e cila gjer atëherë ishte një grumbull gu-rësh në
një truall pak sa të ngritur.Ishte e lartë nëntë arshin(6.30 m) që nga
koha e Ismailit e. Nuk kishte kulm, prandaj disa hajdutë e kishin
vjedhur një arkë me ar, e cila gjendej asokohe brenda këtij grumbulli.
Për shkak të traditës dhe vlerës së madhe historike, si dhe nga
themelet të cilat i ka vënë Ibrahimi e Ka’ben gjithnjë e kanë vizituar
të gjithë kalimtarët e Mekës. Ndodhte që shumë prej tyre të merrnin me
vete nga një copë dhë apo gur, si simbol shenjtërie dhe bereqeti. Pesë
vjet para pejgamberisë së Resulullahut e, Ka’ben e kaplon përmbytja pas
shpërthimit të pendës Arem. Kurejshët u frikë-suan sepse Ka’bja ishte
gati të rrënohej, prandaj vendosën ta rindër-tojnë duke i ruajtur
themelet dhe vendin e saj të mëparshëm. Vend-osën që ta ndërtojnë vetëm
me pasurinë e fituar në mënyrë të nder-shme - pa përzierje të kamatës,
ryshfetit, të hollave të vjedhura dhe të plaçkitura. Ata frikësoheshin
t’i rrëzojnë mbeturinat ekzistuese të Ka’bes. Këtë e filloi El-Velid b.
Mugire El-Mahzumi, e të tjerët pas tij pasi gjatë spastrimit këtij nuk
i ndodhi asgjë e keqe. E rrëzuan gjer në themelet që i kishte ndërtuar
Ibrahimi e. E përpiluan edhe planin e ndërtimit të Ka’bes. Çdo fisi i
caktuan se sa gurë do të sillnin dhe cilën pjesë të murit do të
ndërtonin, kështu që të gjithë pjesëmarrës në ndërtim. E sollën një
ndërtues romak, të quajtur Bakum, dhe ndërtimi shkonte sipas planit
gjersa erdhi lartësia e vendit ku duhej vendosur Haxherul-esvedin
(Gurin e Zi). Çdo fis e konsideronte veten të privilegjuar që këtë punë
të ndershme ta bënte ndonjëri prej tyre. Grindja mes tyre zgjati katër
apo pesë ditë dhe kanosej rreziku që të shpërthente përleshje e
përgjakshme rreth tempullit të Shenj-të, në tokën e Shenjtë. Në tërë
këtë tollovi më i maturi ishte Ebu Umejje b. El-Mugire El-Mahzumi, i
cili jep këtë propozim: personi i parë që paraqitet në dyert e Haremit
të Ka’bes, le të vendoste dhe le ta zgjidhë këtë problem.

Allahu Y ka dashur që ky person të jetë Resulullahu e. Kur e panë,
brohoritën: "El-Emini, El-Emini (ngase ishte i njohur me këtë ofiq, që
në përkthim do të thotë: i besueshëm, besnik), jemi të kënaqur që ky të
vendosë, ky është Muhammedi!"

Kur u afrua Resulullahu e më afër, ata ia parashtruan çështjen dhe
kërkuan zgjidhje nga ai. Resulullahu e kishte zgjidhje: Ai kërkoi një
copë pëlhurë, e shtriu në tokë dhe në mes vuri "gurin e Shenj-të",
pastaj u tha kryeparëve të fiseve të ngatërruara të afrohen, të kapin
nga një kind të pëlhurës dhe të gjithë së bashku ta ngrenë "gurin e
Shenjtë" gjer te vendi ku do të vendosej ai. Pastaj, Resulu-llahu e e
mori atë me duart e veta dhe e vuri ku duhet. Me këtë veprim të mirë
ishin të kënaqur të gjitha palët.

Kurejshëve u harxhohet pasuria e pastër, hallall për ndërtim,
andaj nga ana veriore e ndërtuan murin me lartësi prej gjashtë
arshinëve, sot i quajtur muri-Hatim apo muri i Gurit. Në këtë mur bënë
derën dhe e ngritën nga toka që të mos mund të hyjë në Ka’be kush të
dojë, por vetëm ai, të cilit i lejohet. Kur ndërtimi i Ka’bes arriti
lartësinë pesëmbëdhjetë arshin, e bënë plafonin të mbështetur në
gjashtë shtylla. Me këtë ndërtim Ka’bja merr trajtën e vet katrore më
përmasa përafërsisht të njëjta: Lartësia është përafërsisht
pesëmbëdhjetë metra, gjatësia e murit, në të cilin është
Haxherul-esvedi, është dhjetë metra, sikurse edhe muri tjetër kundruall
këtij. Guri gjendet në lartësi prej 1,5 metra nga dyshemeja ku bëhet
tavafi. Muri ballor, në të cilin gjendet dera, është i gjatë
dymbëdhjetë metra sikurse edhe ai kundruall tij. Dera e Ka’bes është
vendosur dy metra në lartësi nga toka. Nga ana e jashtme Ka’ben e
rrethon rrethi prej gurëve në lartësi njëzet e pesë centimetra e në
gjerësi tridhjetë centimetra. Këto janë, në realitet, blloqe gurësh nga
godina e parë, të ruajtura në këtë mënyrë.

Jetëshkrimi i shkurtër para pejgamberisë

Resulullahu e në rininë e vet ka qenë i prirur me virtyte më të
mira që mund t’i kishin njerëzit. Ka pasur një koeficient të lartë
inteligjence, që shprehej në çdo lëvizje ose në çdo iniciativë të tij.
Nuk kishte dëshirë të fliste shumë. I pëlqente vetmia (veçimin), gjë që
e bënte në momentet e meditimit dhe të hulumtimit për drejtësi dhe për
të gjitha ato gjëra që janë të arritshme për mendjen e njeriut.
Meditonte për natyrën, bukuritë e saj, ligjet e natyrës, pastaj për
njeriun si individ dhe si pjesëtar të shoqërisë. Pastaj mendonte për
besimin, ç’ishte ajo që besonte populli i tij, kujt i për-kulej dhe i
lutej, përse merreshin me herezi, me falle etj. Nëse vërente se diku
punohej mirë, atëherë edhe ai ngarendte në ndihmë, ndërsa nga veprat e
këqija largohej. Nuk pinte alkool, nuk e hante mishin e kafshës të
therur në altar, nuk i festonte festat e idhujve. Ishte i pari që ikte
nga shirku apo politeizmi. Nuk duronte dot kur dikush bënte be me
idhujt Latin dhe Uzatin. Nuk ka dyshim se Resulullahun e e ka ruajtur
përcaktimi i Allahut Y. Nëse ndodhte që tek ai të zgjohej ndonjë ves i
keq njerëzor, ose të nisej pas ndonjë zakoni të padenjë për të, atëherë
shfaqej kujdesi Hyjnor që ta ruante nga çdo gjë e keqe.

Ibni Ethiri rrëfen: "Resulullahu e ka thënë: "Kurrë nuk kam qenë i
interesuar të bëj atë që bënin arabët paraislamikë, përveçse në dy
raste, e nga të dyjat Allahu Y më ka nxjerrë nga situata e vështirë.
Pastaj, kjo nuk më ka ndodhur deri në fillim të Shpalljes, me të cilën
Allahu Y më ka nderuar. Një mbrëmje i thashë një djaloshi që ruante
delet me mua në kodrat e Mekës: "A mund të kujdesesh për delet e mia, e
unë të shkoj në aheng në qytet, sikurse djelmoshat e tjerë?" "Po," - u
përgjigj ai. Unë u nisa dhe, kur arrita te shtëpia e parë në Mekë,
dëgjova muzikë, e pyeta: "Ç’është kjo?" Ata mu përgjigjën: "Martohen dy
të rinj." U ula të dëgjoja, e Allahu Y m’i mbylli veshët e unë fjeta.
Në mëngjes më zgjoi nxehtësia e diellit dhe u ktheva te djaloshi, i
cili më pyeti se si e kisha kaluar? Unë i tregova, pastaj vendosa që
edhe natën e dytë të veproja kështu. Kur në mbrëmje hyra në Mekë, më
ndodhi sikurse natën e kaluar. Pas kësaj ndodhie nuk lejova më të më
pushtonte e keqja."

Transmeton Buhariu nga Xhabir b. Abdullahu, i cili thotë: "Kur
është ndërtuar Ka’bja, Resulullahu e dhe Abbasi kanë shkuar të mbartin
gurë. Abbasi i thotë Resulullahut e: "Vëre petkun (izarin - pjesën e
poshtme) tënd në qafë që të të mos rripet lëkura nga gurët."
Resulullahu e u gjunjëzua, i ngriti sytë nga qielli, pastaj u ngrit e
tha: "Izari im, izari im," dhe e shtrëngoi petkun rreth vet-es." Në
versionin tjetër të hadithit qëndron: "Pas kësaj kurrë më nuk është
dukur ndonjë pjesë e turpshme e trupit të tij."

Resulullahu e është shquar në fisin e vet me gjuhë të bukur,
sjellje të mirë dhe me virtyte fisnike. Nga pamja ka qenë më i bukuri
në fis, dhe me ahlak - moral më të bukur. Shquhej për butësi dhe
përzemërsi. Gjithnjë fliste vetëm të vërtetën. E plotësonte çdo premtim
dhe e ruante amanetin e besuar. Populli i tij e quante El-Emin, ndërsa
nëna e të gjithë besimtarëve, Hatixhja radijAllahu anha, për të ka
thanë : "Është i përsosur sepse ngushëllon të humbu-rin, gostit
mysafirin dhe ndihmon në brenga."
_________________

1 Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:19

Vizitor

16 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:44

Vizitor

17 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:46

Vizitor

18 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:47

Vizitor

19 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:47

Vizitor

20 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 22:56

Vizitor

21 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 23:01

Vizitor

22 Re: Nektari i vulosur i Xhennetit prej 2/4/2009, 23:01

Vizitor