Ata munguan mbrëmë… Flamuri i madh kuqezi, që “ecte” nëpër shkallët e
tribunës përballë, mungoi… Munguan nëpër rrugë, para dhe pas ndeshjes,
boritë dhe makinat e stolisura me flamurin tonë kombëtar… Tirana u
mbështoll nga errësira e natës, e zymtë dhe e trishtë. Jo aq nga humbja e
kombëtares në miqësoren ndaj Azerbajxhanit.

Asaj i mungoi diçka më shumë… i mungoi mjedisi kuqezi. I munguan ATA,
që kuqezinjtë tanë i bënin me krahë, u jepnin oksigjen, forcë dhe
energji. Munguan “Tifozët Kuq e Zi”, Ata që na drithëronin… Ata që na
rritën krenarinë kombëtare dhe që bashkonin një komb të tërë brenda
“Qemal Stafës”… Ata që mësuan edhe fëmijët të thërrisnin: “O sa mirë me
qenë shqiptar”!…

Mbrëmë, stadiumi kombëtar “Qemal Stafa” ishte i shëmtuar, mbretëronte
një qetësi mortore. Në fushë dëgjoheshin fjalët e futbollistëve, që i
flisnin njeri-tjetrit. Dekori kuqezi mungonte. Mungonin tifozët, shpirti
dhe zemra e kombëtares, Ata që ua kthenin “Qemal Stafën” në makth dhe
ferr kundërshtarëve.

Ata munguan në shenjë proteste për një hatërmbetje. Pavarësisht
arsyeve, ATA gabojnë. Kombëtarja nuk është as e FSHF-së dhe aq më pak e
presidentit Duka. Ajo është e të gjithëve, është simbol i të gjithë
kombit shqiptar. Kombëtarja ka nevojë për ATA, por edhe ATA kanë nevojë
për kuqezinjtë.

Mbrëmë kombëtarja humbi 0-1 ndaj Azerbajxhanit. Bashkë me ndeshjen
humbi edhe ATA, tifozët e saj, të cilët, përherë, si në Tiranë, por edhe
jashtë, i janë gjendur pranë. Dashtë Zoti që ky “zemërim” të mos
zgjasë!…