Stazhieri, Martin Glatz, 31 vjeç, ka përfunduar studimet për Marrëdhënie Ndërkombëtare. Çfarë nuk i kanë dëgjuar veshët për Shqipërinë. E kanë porositur se po shkon në një vend të pasigurt, por kjo "mollë e ndaluar", e ka bërë më kureshtar Martinin, për ta parë jetën nga afër.


Gjëja që ka blerë më shumë deri tani në Shqipëri, janë byrekët. Nuk do ta besoni, por kur shkojmë e takojmë në zyrën e punës, ai nuk ishte aty, kishte kyçur derën dhe kishte dalë. Pas 3 minutash na vjen me qese në dorë, ku kishte vendosur dy byrekë... Ka vetëm dy javë që ka ardhur në vendin tonë. Jeton në një apartament, një dhomë e kuzhinë, pranë rrugës së Durrësit.

Martin Glatz, është 31 vjeç, vjen nga Zvicra. Ka përfunduar shkollën për Marrëdhënie Ndërkombëtare në Universitetin e Gjenevës, shtatorin e vitit të kaluar, por ajo që e ka sjellë djaloshin në Shqipëri, është puna. Pas mbarimit të studimeve, ka punuar në një shoqatë humanitare për të drejtat e njeriut në Zvicër. Pas një periudhe kohore, është në praktikën e punës, ku punonjësit duhet të bëjnë një stazh punë në një vend tjetër. Për Martinin ishin 3 mundësi: Serbia, Bullgaria dhe Shqipëria.

Të gjithë kandidatët duhet të dorëzonin kurrikulumin e tyre pranë qendrave të punës dhe më pas personi do të përzgjidhte shtetin ku do të kalonte gjashtë muaj praktikë pune. Megjithëse kishte tre mundësi zgjedhjeje, mendja i shkoi te Shqipëria. Vazhdonte të dëgjonte vazhdimisht opinione negative.

Për ta parë nga afër vendin e "ndaluar", bëri kërkesën të vinte në Shqipëri dhe deri tani nuk është penduar që ka ardhur këtu. Pa zbritur ende në Shqipëri, kishte dëgjuar shumë pak për të. Dhe kur u kishte thënë miqve të tij se do të shkonte të bënte stazhin e punës këtu, ata kishin ngelur të habitur.

E dini cila ishte përgjigja e tyre ndaj Martinit: "Mos shko, se atje është një vend i pasigurt"! Aty Martinit i lindi një dëshirë akoma më e madhe për të njohur vendin, të cilët miqtë e tij e shanin. Ndërsa kur e pyet tani se si i duket Tirana, i shkëlqejnë sytë. Ajo që dëgjohet e para nga goja e tij, është se "janë njerëz shumë mirëpritës".


I janë bërë më shumë se 14 mëngjese që zgjohet në qiellin shqiptar. Për momentin....hiç. Nuk ka asnjë vërejtje. Personeli i punës ku punon, pranë Qendrës së Rehabilitimit dhe Traumës, është sjellë shumë miqësor me mysafirin e huaj. Madje ka filluar të mësojë fjalët e para në shqip.

Çfarëdo që t'i thuash zviceranit, e vetmja gjë që bën, është se të shikon i habitur, duke kërkuar të kuptojë diçka nga gjuha që flitet, dhe qesh. Praktika që ai po bën pranë kësaj qendër, është formulimi i databazave, dokumenteve e raporteve të ndryshme, për të drejtat e njeriut dhe problemet e dhunës. Së shpejti do të kryejë edhe vizita në burgjet shqiptare, duke parë nga afër jetesën e të burgosurve, problemet dhe hallet që ata kanë.

Kohëzgjatja e qëndrimit në Shqipëri është 6 muaj dhe më pas do të kthehet në vendin e tij. Nuk është i sigurt nëse do të pranonte ftesën për një punë të përshtatshme këtu apo jo. I ndjek lajmet edhe pse nuk kupton mirë shqip. Politikanët kryesorë i njeh dhe ka mendimin se Shqipëria po bënë hapa përpara.
Jeta në qytetin Tiranës i ngjan me Turqinë.

"Ka shumë njerëz në rrugë, shumë trafik, dyqane të vegjël, mbizotëron rrëmuja",- thotë ai. I pëlqen shumë gatimi tradicional shqiptar, për momentin kujton vetëm fërgesën e Tiranës.

Ka shkuar edhe në qendra tregtare për të blerë veshje, po në këtë pikë dukej pak i zhgënjyer: "çmimet ishin më keq se në Zvicër", - thotë ai, "një palë xhinse 120 euro"... Po Martini ka filluar të krijojë shoqëritë e parë në pallat me komshinjtë. Nuk është se ai do të marrë "farë kosi" nga ata, por rrëfen se janë treguar miqësorë.

Vajzat shqiptare i duken të këndshme. Është herët, thotë, për të pasur ndonjë shoqe, po nuk do t'ia falte vetes të largohej nga Shqipëria, pa një mikeshë shqiptare. Ndërsa kur e pyesim, nëse do martohej më një shqiptare... shtrembëron fytyrën dhe me buzë në gaz përgjigjet: "nuk kam ardhur për të gjetur nuse këtu, po, ku i dihet...!