Shqiptarët mund të lëvizin të lirë, pa viza, drejt kryeqyteteve të Europës, të “kontinentit plakë”, të cilit i përkasim jo vetëm gjeografikisht, por edhe shpirtërisht. U shemb nga themelet ai mur ndarës, ai mur i mallkuar, që ndërtoi diktatura për gati 5 dekada me radhë, ai mur, ku njerëzit gjenin vdekjen, nëse tentonin të shikonin përtej tij, ai mur tmerri dhe trishtimi edhe për sportistët tanë. Këta të fundit, në rolin e “të privilegjuarve të kohës”, arrinin të dilnin nëpër gara të ndryshme jashtë kufijve shtetërorë të Shqipërisë, por përjetonin në kthimin e detyruar në atdhe diferencën e skajshme të jetës që bëhej këtu me atë që u shihnin sytë përtej kufijve. Pati nga ata guximtarë, edhe në sport, që u arratisën nga skuadrat, për të mos ia parë sytë më atij realiteti të hidhur, që sistemi diktatorial e trumbetonte si “fanar ndriçues”, duke përjetuar mundësitë e mëdha që realiteti europian vinte në shërbim të talentit dhe punës pasionante. Ndërsa shqiptarët e tjerë, mes shumë peripecish, në kohën e demokracisë, arritën të kalojnë kufijtë shtetërorë, kush me gomone, përmes detit, kush në këmbë, përmes maleve, kush tjetër me vizë, të siguruar përmes sekserëve apo në rrugë normale, për të kërkuar një jetë më të mirë. Nisën të largohen pak nga pak ato re të zeza, që na kishin mbajtur në errësirë, edhe profesionale, për t’ia lënë vendin “shtigjeve të ngushta”, gjithsesi, ku kaluan edhe sportistët shqiptarë, të cilët arritën ta thonë fort dhe me zë të lartë fjalën e tyre. Veçanërisht në futboll, numri i lojtarëve shqiptarë që nisën të evidentohen nëpër vende të huaja (Greqi, Itali, Gjermani, Skoci, Francë etj), u shtua. Aq sa krioji edhe një kombëtare “legjionarësh”, që dalëngadalë, falë profesionalizmit të fituar në kampionatet europiane, ku aktivizoheshin, e ngriti nivelin e vet dhe nuk shërbeu më vetëm si një mundësi,